Park Żeromskiego

Park założono w latach 1931-32 z inicjatywy Towarzystwa Przyjaciół Żoliborza na terenach XIX wiecznych fortyfikacji. Autorami projektu byli Leon Danielewicz i Stanisław Zadora-Życiński. Urządzony w stylu modernistycznym pod względem estetycznym i funkcjonalnym doskonale wpisywał się w architekturę i klimat ówczesnego Żoliborza.
W 1936 r. na placu przylegającym do wejścia pojawiła się rzeźba dłuta Henryka Kuny „Alina – dziewczyna z dzbanem”.

W centralnej części parku znajduje się baszta artyleryjska, będąca pozostałością dawnego fortu. Jej formę wykorzystano w kompozycji parku i podkreślono aleją lipową. Cały układ dróg i alejek parkowych jest dostosowany do ukształtowania terenu, będącego pozostałością budowli fortecznych.

Szczególnym atutem parku jest urozmaicona rzeźba terenu, która w połączeniu z podkreślającymi ją formami roślinnymi przesądza o atrakcyjności całego założenia. Szczególnie efektownie, bez względu na porę roku prezentują się grupy drzew iglastych, zwłaszcza odmian o srebrnych igłach.

Oprócz licznie występujących w parku starych drzew możemy podziwiać urozmaicone nasadzenia krzewów m.in. kolekcję azalii i rododendronów, a także okazałe cisy.
W zachodniej części parku powstał nowoczesny plac zabaw, który stanowi obecnie jeden z najbardziej atrakcyjnych i intensywnie użytkowanych tego typu obiektów w Warszawie.
Zarówno plac zabaw, jak i cały park jest łatwo dostępny nie tylko dla mieszkańców Żoliborza, dzięki położeniu w bezpośrednim sąsiedztwie stacji metra Plac Wilsona.